در یکی از ظهرهای گرم تابستان سال ۱۳۵۰، توریستی ایتالیایی از کوچه پس کوچه های بازار قدیمی رشت، تصویری ثبت کرد که در آن، نقش هایی از چهره های زر و سیم این بازار به جا مانده است.
در گوشه این تصویر، دکان زرگری کریستال خودنمایی میکند که متعلق به مرحوم تقی بینایی بود. سمت راست آن، مغازه مرحوم رضا ملازاده قرار داشت؛ همان مکانی که سالها بعد، در دههٔ هفتاد، به مالکیت شاپور مویدی درآمد. در سمت چپ، دکانی بود متعلق به مرحوم سید موسی میرمحبوب که در سال ۱۳۵۴ توسط اسماعیل مویدی خریداری شد.
دو دهنه آن سوتر، مغازهٔ مرحوم مصطفی مویدی جای گرفته و میان این دو، کارگاه مرحوم حسن رنجبر قرار داشت. در آن روزها، مغازهٔ اسماعیل مویدی در کنار زرگری شادمان بود و در سوی دیگر آن، دکان مرحوم انجم روز دیده میشد.
کودکان اولی و آخری در این عکس – محمد بینایی و فرید شادمان – نیز در همین فضا بزرگ شدند و به مرور پای در مسیر پدران نهادند.
